زن در راستگوئی

۱۳۹۸-۸-۱۲ ۱۹:۵۰:۳۴ +۰۰:۰۰۱۲ آبان ۱۳۹۸|آدم و حوا(زن و مرد), خودشناسی جنسی|بدون ديدگاه

زن در راستگوئی

یکی از نخستین و سطحی ترین درجه از صدق ھمان صدق زبان است که موسوم به راستگوئی می باشدکه این صفت در طول تاریخ مستمراً برای بشر سخت تر شده است تا جائیکه امروزه راستگوئی را بایستی در زمره مفاھیم فلسفی و عرفانی قرارداد و تعریف نمود و انتظار داشت.

ولی راستگوئی برای زن ھمواره در طول تاریخ شاقه بوده است .

راستگوئی برای زن مخصوصاً در نزدھمسر و محبوبش ھمچون مردن سخت است چرا که در ھر سخن راستی ھر آن ممکن می شود وجھی از محبوبیت او در نزد محبوبش به خطر افتد.

 و ھمین ھراس منشأ دروغگوئی بشر است که در زنان ھزار چندان شدیدتر است.

 زیرا انسان بمیزانی که از چشم دیگران بخود می نگرد و خود را ارزیابی می کند و بمیزانی که میل دارد در نزد دیگران آدمی محبوب و خوب و مطلوب آید مجبور به دروغگوئی می شود.

و از آنجا که زن مظھر اراده به پرستیده شدن است لذا دروغگوتر از مرد است چرا که این اراده ھمان ذات کفر بشر است چون فقط خداست که حق پرستیده شدن دارد. ھمه قضات دادگاه ھای خانواده معترفند که ھمه زنان بواسطه دروغگوئی تباه شده و به طلاق رسیده اند.

زن بمیزانی که میخواھد محبوب باشد بدبخت می شود.

انسان بمیزانی که می خواھد محبوب دیگران باشد دروغ می گوید زیرا قادر به اثبات ھیچ صفت نیکی از خودش نیست زیرا ھمه نیکی ھای بشری وراثتی ومشروط و بی ریشه اند و در شرایط بحرانی نابود می شوند .

انسانھا بمیزان اراده به محبوبیت در نزد دیگران بسوی تباھی و ھلاکت می روند زیرا دروغ می گویند و عاقبت منفور ھمگان می شوند .

این عاقبت خدایگونه بودن بشراست.

: برگرفته از کتاب دائرةالمعارف عرفانی _ جلداول _ فلسفه آدم و حوا_ خودشناسی جنسی«اثر استاد علی اکبر خانجانی »

ثبت ديدگاه