فلسفه او

۱۳۹۹-۱-۲۵ ۰۶:۳۱:۵۶ +۰۰:۰۰۲۵ فروردین ۱۳۹۹|خودشناسی ارتباطی, مقالات صوتی و تصویری|بدون ديدگاه

🔹 «فلسفه او»آرامش درحضوردیگران (خودشناسی ارتباطی) مقاله شماره ۹

ھر من توئی نیازمند به «او» است تا بتواند مربوط گردد .

در واقع اوی ھر رابطه ای به مثابه خط فاصله «-» بین من – تو است که من را به تو متصل می سازد .

این امر در رابطه زناشوئی شدیدترین نمود را دارد .

اوی ھر رابطه ای به مثابه امام رابطه است که یا امام دین و ھدایت است و یا امام کفر و ضلالت .

البته یک من – توی مومنانه در کمالش جز خداوند ، اوئی (ھو) ندارد من – تو ھای کافرانه مستمراً نیازمند روابط اجتماعی گسترده ترند و لحظه ای بدون اوئی قادر به تحمل یکدیگر نیستند .

اینان یا باید مهمانی بدھند و یا باید مهمان باشند .

جنون معاشرت ھای فامیلی یا به اصطلاح دوستانه برخاسته از من – تو ھائی است که به واسطه کفرشان ھیچ رابطه ای ندارند و بدون دیگران لحظه ای یکدیگر را تحمل نمیکنند که در سالمترین وضعیت می تواند فرزند باشد که درچنین حالتی زباله دان کفر و دروغ رابطه زناشوئی است که آن فرزند را به انزجار میرساند .

یک اوی خانگی رابطه زناشوئی نیز تلویزیون است که جامعه را به رابطه وارد ساخته و قابل تحمل میسازد .

و در این صورت کافیست که شبی تلویزیون خراب باشد .

این اوھای دروغین به مثابه محلل ھای رابطه اند . اوی یک رابطه اگر انسان مومن باشد آن دو راھم نزدیک و صمیمی می سازد و دعوت به دین و اخلاص می کند که اگر تصدیق نکنند به انقراض می روند .

بزرگترین اوھای تاریخ انبیا و اولیای خدا ھستند .

حضرت مسیح می فرماید : برخی می پندارند من فرشته صلح ھستم در حالیکه شمشیری ھستم که بر رابطه ھا فرود می آیم . ھر که مرا تصدیق کند به وصال می رسد و ھر که مرا انکارنماید به فراق می کشد .

در معنای نهائی اوی ھر رابطه ای یا خداست و یا ابلیس است : رابطه صادقانه و رابطه دروغین !
✓ برگرفته از کتاب دائرةالمعارف عرفانی _ جلد اول _ فصل سوم _ فلسفه ارتباطات
« اثر استاد علی اکبر خانجانی »

مقالاتی دیگر از خودشناسی ارتباطی: تلوزیون یا گوساله سامریمکتب هو

ثبت ديدگاه